Mike Flanagan'ın yönettiği 2013 yapımı Oculus, geleneksel hayalet hikayelerinin ötesine geçen, zihinsel gerilim ve psikolojik korkuyu ustaca harmanlayan bir film. Hikaye, çocukken ailesinin trajik dağılmasına tanık olan ve bunun sorumlusu olarak antika 'Lasser Glass' aynasını gören kardeşler Tim ve Kaylie'yi merkezine alıyor. Yıllar sonra, Tim akıl sağlığına kavuşmuş ve olayları mantıkla açıklamaya çalışan bir yetişkin olarak çıkar. Kaylie ise tam tersine, tüm hayatını aynanın lanetini kanıtlamaya ve onu yok etmeye adamıştır. İkili, aynanın bulunduğu depoda bir araya gelir ve Kaylie'nin titizlikle hazırladığı 'deney'e başlarlar.

Film, geçmiş ve şimdiki zaman arasında kesintisiz ve akıcı geçişler yaparak izleyiciyi sürekli bir belirsizlik halinde tutmayı başarıyor. Karen Gillan'ın canlandırdığı Kaylie karakterinin saplantılı kararlılığı ve Brenton Thwaites'in Tim karakterinin kuşkulu tedirginliği, filmin geriliminin temelini oluşturuyor. Ayna, sadece bir nesne değil, algıyı bozan, gerçeklikle kurmacayı birbirine karıştıran ve karakterlerin en derin korkularını somutlaştıran aktif bir antagonist gibi işliyor.

Oculus'u izlemek için en önemli neden, korku türüne getirdiği zekice yaklaşımdır. Kan ve şiddete fazla bel bağlamak yerine, psikolojik manipülasyon ve algısal tuzaklar üzerine kurulu bir gerilim sunar. 'Gerçekten ne oldu?' sorusunu son ana kadar canlı tutan senaryosu ve klostrofobik mekan kullanımı, izleyiciyi ekrana kilitleyen unsurlardır. Görsel efektler abartılı olmaktan kaçınarak, rahatsız edici ve sarsıcı imgeler yaratmada başarılıdır. Psikolojik korku ve gizem severlerin kaçırmaması gereken, üzerinde düşündüren ve sonrasında bile etkisini sürdüren bir gerilim deneyimi sunuyor.