Pier Paolo Pasolini'nin 1975 yapımı 'Salò ya da Sodom'un 120 Günü', sinema tarihinin en tartışmalı ve sarsıcı filmlerinden biridir. Marquis de Sade'ın eserinden uyarlanan film, II. Dünya Savaşı'nın son günlerinde, İtalya'nın kuzeyindeki Salò Cumhuriyeti'nde geçer. Dört güç sahibi faşist, genç erkek ve kızları kaçırarak bir malikaneye kapatır ve 120 gün boyunca sistematik bir şekilde fiziksel, psikolojik ve cinsel işkenceye maruz bırakır. Film, iktidarın yozlaşmasını, sapkınlığı ve faşizmin insan doğası üzerindeki yıkıcı etkilerini acımasız bir dürüstlükle resmeder.

Pasolini'nin yönetmenliği, izleyiciyi rahatsız eden sabit ve uzun planlarla, soğuk ve mesafeli bir estetik sunar. Oyunculuklar, kurbanların çaresizliğini ve zalimlerin duygusuz otoritesini etkileyici bir şekilde yansıtır. Film, şiddetin ve aşağılamanın grafik tasvirleri nedeniyle dünya çapında sansürle karşılaşmış ve birçok ülkede yasaklanmıştır. Ancak, salt şok değeri için değil, politik ve felsefi bir eleştiri olarak okunmalıdır. Pasolini, faşizmi ve tüketim toplumunu, insan bedeninin ve ruhunun metalaştırılması üzerinden keskin bir dille eleştirir.

'Salò ya da Sodom'un 120 Günü', kolay izlenebilir bir film değildir. Seyirciyi pasif bir eğlence arayışından çıkarıp, iktidar, itaat ve insanlık durumu üzerine düşünmeye zorlar. Sinemanın sınırlarını zorlayan, unutulması imkansız ve derinlemesine rahatsız edici bir deneyim arayanlar için önemli bir yapıttır. Pasolini'nin trajik ölümünden kısa bir süre önce tamamladığı bu film, onun sanatsal mirasının ve cesur eleştirel duruşunun bir kanıtıdır.